ارسال به دوستان ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 34756
تاریخ انتشار : 11 مهر 1392 17:55
تعداد مشاهدات : 1891

جامعه آرماني در مدايح (با نگاهي به مدايح ابن رومي)

"مدح"گسترده ترین گونه ادبی و رایج ترین آن در شعر کلاسیک فارسی و عربی می باشد. تاکنون پژوهش های زیادی بر روی این گونه ادبی به انجام رسیده است،

چکیده:

"مدح"گسترده­ترین گونه ادبی و رایج ترین آن در شعر کلاسیک فارسی و عربی می­باشد. تاکنون پژوهش­های زیادی بر روی این گونه ادبی به انجام رسیده است، اما از آنجایی که عموما شاعرِ ثناگوی، تعهد و مسوولیتی انسانی در برابر جامعه و مردم برای خود قایل نبوده، معمولا مدایح را یک سری بیهوده­گویی­ها و سخن­های بی­ارزشی می­دانند که تنها برای خوش­آمد حاکمان سروده شده است.

جستار پیش رو به بررسی مدح به طور کلی و به ویژه در شعر ابن رومی شاعر عرب زبان قرن سوم هجری از دید جامعه­شناسی می­پردازد؛ تا از یک سو کارکرد متون مدحی در گذشته، و از سوی دیگر وظیفه خواننده معاصر را در برابر آن معین کند. نیز با کشف آرمان­شهر شاعر و جامعه آرمانی مردم از میان این اشعار، به این نتیجه می­رسد که اگر چه مدایح نوشته­هایی بدون تعهد در برابر جامعه می­باشند، اما شناخت جامعه همزمان با آن و حاکمان و مردمان و خواسته­هایش را به راحتی می توان از میان آن برداشت کرد. از جمله نکاتی که درباره جامعه قرن سوم از مدایح ابن­رومی برداشت می­شود، عبارتند از: پیوند دو سویه حاکم و شاعر، قهرمان پروری در جامعه، وجود استبداد و دیکتاتوری با تکیه بر ایدئولوژی دینی، نبود امنیت سیاسی و پولی، کشاکش برای صاحب شدن قدرت، و ناخشنودی مردم از وضع موجود و حسرت بر گذشته.

 

کلیدواژه: ابن رومی، شعر درباری، مدح، جامعه واقعی، آرمان شهر.

نویسندگان :

  *حسین ایمانیان

**دکتر نصرالله شاملی    

 

 


دانلود

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
 
 
 

حديث

 

يَكْتَسِبُ الصّادِقُ بِصِدْقِهِ ثَلاثا: حُسْنَ الثِّقَةِ بِهِ، وَالْمَحَبَّةَ لَهُ، وَالْمَهابَةَ عَنْهُ؛

راستگو با راستگويى خود، سه چيز را به دست مى‏آورد: اعتماد، محبت و شكوه (در دل‏ها).

غررالحكم، ج 6، ص 480، ح 11038؛ دوستى در قرآن و حديث، ص 108.